Logo

N17TK Bir tablo parçalandı, maskeler düştü! Gerçek sonsuza dek saklanamaz. Yaşlı adam neden korktu?

Article image

 


Yaşlı adam Aslı’nın kolunu bırakmıyordu. Kadının gözleri öfkeyle parladı. “Çek elini!” diye haykırdı. Kalabalığın arasından yükselen korku dolu fısıltılar, Boğaz kıyısındaki görkemli salonu bir anda doldurdu.

Aslı bütün gücüyle kurtulup parçalanmış tablonun önüne hızla çöktü. Karanlığın içindeki küçük kız ellerini uzatıyordu. “Korkma,” dedi Aslı, “seni burada tek başına asla bırakmayacağım, söz veriyorum.”

Kızın yüzüne düşen ışıkla Aslı’nın nefesi kesildi. Tozlu yanakların, şişmiş gözlerin ardında altı aydır çaresizce aradığı yeğeni Elif vardı. Bütün salon bu ismi duyunca birden sustu.

“Aslı teyze!” diye ağladı küçük kız. Kadın titreyen sesiyle, “Buradayım, canım,” dedi. Kemal Bey’in yüzündeki öfke yerini ölümcül bir korkuya bırakırken bütün konuklar şaşkınlıkla onlara bakıyordu.

İki görevli ağır tahta parçalarını dikkatlice kaldırdı. Aslı, Elif’i karanlık bölmeden çıkarıp göğsüne bastırdı. Küçük kızın hıçkırıkları salonda yankılandı; kimse artık bakışlarını kaçırmaya cesaret edemiyordu. Bir konuk polisi aradı.

Kemal Bey birden öfkeyle bağırdı: “O benim torunum! Hasta olduğu için sakladım!” Fakat sözleri, çocuğun kollarındaki titremeyi ve kapalı bölmenin ürkütücü karanlığını hiçbir şekilde açıklamaya yetmiyordu.

Elif yüzünü teyzesinin omzundan yavaşça kaldırdı. “Yalan söylüyor,” diye fısıldadı. “Babamın başına gelenleri biliyorum. Bu yüzden beni buraya kilitledi.” Konukların arasında derin bir uğultu yükseldi.

Aslı’nın kalbi acıyla sıkıştı. Elif’in babası Murat, aylar önce şüpheli bir trafik kazasında ölmüştü. O günden beri kaybolan çocuğu gece gündüz arıyor, hiçbir kapıdan cevap alamıyordu.

“Neyi gördün, Elif?” diye sordu Aslı. Küçük kız korkuyla Kemal’e baktı. “Babamın arabasının yanında bir adam vardı. Dedem ona para verdi. Sonra babam hiç dönmedi.”

Kemal Bey öfkeyle ileri atıldı. “Çocuk ne söylediğini bilmiyor!” diye bağırdı. Ancak lacivert elbiseli Sema, ilk kez başını kaldırdı ve korkuyla sakladığı gerçeği açıklamaya karar verdi.

“Hayır, Kemal,” dedi Sema, sesi titreyerek. “Murat bütün mirasını kızına bırakmıştı. Sen önce vasiyeti değiştirmeye çalıştın, ardından Elif’i herkesin gözünden sakladın. Buna ben de şahidim.”

Salondaki misafirler dehşetle birbirine baktı. Sema çantasından sakladığı küçük bir bellek çıkardı. “Belgelerin kopyalarını gizlice sakladım,” dedi. “Çünkü bir gün beni de susturacağından gerçekten korktum.”

Kemal belleği kapmak için hamle yaptı. Aslı Elif’i arkasına aldı; iki konuk adamın yolunu kesti. Tam o sırada dışarıda polis sirenleri duyuldu, herkes kapıya döndü.

Bir konuğun ihbarını alan polisler salona girdi. Sema belleği teslim etti. Kayıtlarda sahte miras belgeleri, tamirciye yapılan para transferleri ve Kemal’in korkunç talimatları açıkça bulunuyordu.

Bir ses kaydı açıldı. Kemal’in sesi duyuldu: “Çocuğu saklayın. Mirası öğrenmesine izin vermeyin.” Konuklar donakaldı. Elif kulaklarını kapatırken Aslı onu daha sıkı sararak teselli etti.

Kemal geri çekildi, fakat kaçabileceği bir yer kalmamıştı. Polisler ona kelepçe takarken Aslı gözlerinin içine baktı. “Bir çocuğun gözyaşları senin servetinden daha güçlü çıktı,” dedi.

Sema da polislerle birlikte gitti; bildiklerini neden gizlediğini anlatmak zorundaydı. Elif’in ifadesi, belgeler ve yeni incelemeler Murat’ın ölümündeki bütün şüpheleri tek tek aydınlatmaya başladı. Gerçek artık saklanamıyordu.

Aylar sonra mahkeme, Kemal’in korkunç suçlarını delillerle ortaya koydu. Murat’ın ölümünü planlamak, çocuğu hapsetmek ve mirası dolandırıcılıkla ele geçirmekten cezalandırıldı; Elif’in bütün yasal hakları geri verildi.

Aslı, Elif’in bakımını sevgiyle üstlendi. Kızın korkunç geceler geçirdiği konağın bir bölümü çocuklar için güvenli bir dayanışma merkezine dönüştürüldü. Karanlık artık aynı duvarlarda hüküm sürmüyordu.

Bir akşam Elif teyzesinin elini tuttu. “Artık ağladığımda biri beni duyuyor,” dedi. Aslı gülümsedi: “Hep duyacağım.” Boğaz’ın ışıkları altında küçük kız ilk kez huzurla uyudu.

 

Comments (0)

Loading comments...