Logo

N06TK Kayınpederini Sapık Gibi Gösterdi… Ama Kendi Ellerinin Kayda Girdiğini Fark Etmedi!

Article image

Kerem’in bakışları kameradan Derya’ya kaydı. Koridordaki sessizlik ağırlaştı. Halil yerde güçlükle nefes alırken Kerem, titreyen bir sesle güvenlik kayıtlarının hemen açılmasını istedi.

Derya’nın yüzündeki korku büyüdü. “Kerem, bana inanmalısın!” diye bağırarak koluna uzandı. Kerem geri çekildi ve soğukça, “Artık sadece gerçeğe inanacağım,” dedi.

Birkaç dakika sonra güvenlik görevlisi görüntüleri büyük ekrana aktardı. Kerem, Derya’nın saçlarını dağıttığını, rujunu yüzüne sürdüğünü ve kendi elbisesini yırttığını sessizce izledi.

Görüntüler devam ettikçe Halil’in Derya’ya hiç yaklaşmadığı açıkça görülüyordu. Yaşlı adam yalnızca şaşkınlıkla durmuştu. Kerem’in yüzündeki öfke, derin bir utanca dönüştü.

Kerem’in elleri titremeye başladı. Babasının kanayan dudağına baktı, sonra yumruğunu sıktı. “Ben ne yaptım?” diye fısıldadı ve hemen Halil’in yanına çöktü.

Halil oğlunun uzattığı eli önce kabul etmedi. Gözleri acıyla dolmuştu. “Bana vurman değil, beni dinlemeden suçlu ilan etmen kalbimi kırdı,” dedi.

Kerem başını eğdi. “Baba, affet demeye hakkım yok. Sana inanmam gerekirdi.” Halil’in gözlerinden yaş süzülürken Derya sessizce çıkış kapısına doğru ilerlemeye başladı.

Tam kapıya ulaşacakken Kerem arkasını döndü. “Nereye gidiyorsun, Derya?” dedi. Derya dondu. Kerem ayağa kalkarak, “Bu gece hiçbir şeyden kaçamayacaksın,” diye ekledi.

Derya ağlamaya başladı. Bu kez gözyaşları gerçekti. “Sadece seni kaybetmekten korktum,” dedi. Kerem acı bir ifadeyle, “Babamı yok ederek beni kazanamazdın,” karşılığını verdi.

Halil, güçlükle ayağa kaldırıldı ve koltuğa oturtuldu. Derya’ya baktı. “Neden?” diye sordu. Derya gözlerini kaçırarak yıllardır Halil’in kendisini aileye layık görmediğini düşündüğünü itiraf etti.

Halil başını yavaşça salladı. “Seni hiçbir zaman aşağılamadım. Seni ailemden biri saydım.” Derya’nın yüzü çöktü; kurduğu bütün bahaneler bir anda anlamsızlaşmıştı.

Kerem telefonunu çıkardı ve avukatını aradı. “Sabah boşanma işlemleri başlasın,” dedi. Ardından güvenlik görevlisine dönüp bütün kamera kayıtlarının silinmeden korunmasını kesin biçimde emretti.

Derya şaşkınlıkla, “Beni gerçekten bırakacak mısın?” diye sordu. Kerem gözlerinin içine baktı. “Evliliğimizi sen bitirdin. Babamı suçladığın anda değil, gerçeği bilerek yok etmeye çalıştığın anda.”

Derya dizlerinin üzerine çöktü ve Halil’den özür dilemeye çalıştı. Halil sakince geri çekildi. “Benden af istemeden önce, yaptığın şeyin sonuçlarını kabul etmeyi öğren,” dedi.

O gece doktor çağrıldı. Halil’in ciddi bir yarası olmadığı anlaşıldı. Kerem babasının yanında sabaha kadar oturdu, fakat ikisi arasında hâlâ ağır ve kırılgan bir sessizlik vardı.

Gün doğarken Kerem sonunda konuştu. “Baba, güvenini geri kazanmak yıllar sürse bile bekleyeceğim.” Halil ona baktı ve yalnızca, “O zaman önce sabretmeyi öğren,” dedi.

Derya ertesi sabah konaktan ayrıldı. Gösterişli kıyafetleri, mücevherleri ve gururu arkasında kaldı. Kapı kapanırken ilk kez kaybettiği şeyin yalnızca servet olmadığını anladı.

Kerem daha sonra bütün aileyi topladı ve babasına yapılan haksızlığı açıkça anlattı. Hiçbir bahanenin arkasına saklanmadı. “Onu suçlayan bendim, ona vuran da bendim,” dedi.

Halil oğlunun bu sözlerini sessizce dinledi. Sonra ayağa kalkıp Kerem’in omzuna dokundu. “Hatanı gizlemiyorsan değişebilirsin. Ama bundan sonra önce gerçeği dinle,” dedi.

Aylar sonra baba ile oğul yeniden aynı sofraya oturdu. Yaraları tamamen silinmemişti, fakat güven yavaşça geri dönüyordu. Kerem artık bir suçlama duyduğunda önce kanıt arıyordu.

 

Comments (0)

Loading comments...