N02INDO“Bawa Anakmu dan Pergi!” Beberapa Detik Kemudian, Ratna Langsung Ketakutan

Namutla si Ratna habang nakatitig kay Alya. Sa unang pagkakataon, nawala ang yabang sa kaniyang mukha. Tahimik ang buong hardin habang naghihintay ang lahat sa susunod.
Lumapit ang manager at yumuko kay Alya. “Ma’am, nakahanda na ang security team.” Napalunok si Ratna, saka napatingin sa mga bisitang kanina’y kakampi niya.
Mahigpit na hinawakan ni Alya ang kamay ni Raka. Hindi siya sumigaw. “Hindi ko kailangang ipahiya ka. Sapat nang malaman ng lahat kung paano mo tratuhin ang mahihina.”
Sinubukan ni Ratna na ngumiti. “Alya, hindi ko alam. Akala ko empleyado ka lang.” Biglang tumahimik ang mga bisita nang marinig ang palusot niya.
Tumingin si Alya sa kaniya nang diretso. “Iyon nga ang problema. Mabait ka lamang kapag mahalaga sa iyo ang taong kaharap mo.”
Napayuko ang ilan sa mga bisita. Kanina, wala ni isa ang nagtangkang ipagtanggol si Alya. Ngayon, ramdam nilang kasama rin sila sa kahihiyan.
Biglang nagtanong ang manager, “Ma’am Alya, itutuloy pa ba natin ang event?” Napatingin ang lahat kay Alya habang nakahawak si Ratna sa nanginginig niyang baso.
Saglit na tumingin si Alya kay Raka. Nakatingala ang bata sa kaniya. “Mama, uuwi na ba tayo?” Mahinahon siyang yumuko at niyakap ang anak.
“Oo, anak. Pero bago tayo umalis, may isang bagay lang akong kailangang ayusin.” Tumayo si Alya at muling humarap kay Ratna nang walang takot.
“Ratna, hindi kita paaalisin dahil lang pinahiya mo ako.” Nagulat ang lahat. “Pero hindi na kita hahayaang manghamak ng sinuman sa tahanang ito.”
Napatingin si Ratna sa paligid. “Ano ang ibig mong sabihin?” Mahinahon sumagot si Alya, “Simula ngayong gabi, wala ka nang kapangyarihang magbigay ng utos dito.”
Parang nawalan ng hangin si Ratna. Ang mga taong dati niyang pinapagalitan ay tahimik lamang na nakatingin habang unti-unting bumabagsak ang kaniyang kontrol.
Lumapit ang security chief. “Ma’am Alya, gusto n’yo bang palabasin namin siya?” Umiling si Alya. “Hindi. Hayaan ninyong siya mismo ang pumili kung aalis nang may dignidad.”
Napaluha si Ratna, hindi dahil sa galit kundi sa takot. “Alya, pakiusap. Huwag mo akong gawin na katatawanan sa harap nila.”
Napangiti nang bahagya si Alya. “Hindi ako ang gumawa niyan sa iyo, Ratna. Ikaw ang gumawa sa sarili mo noong pinili mong yurakan ang ibang tao.”
Tumulo ang luha sa pisngi ni Ratna. Sa unang pagkakataon, wala siyang sagot. Tahimik niyang ibinaba ang baso at napatingin kay Raka.
Mahinang sinabi ni Ratna, “Pasensya na.” Hindi agad sumagot si Alya. Tumingin muna siya sa anak, saka muling humarap sa babaeng humamak sa kanila.
“Hindi sapat ang sorry kung bukas, ganoon ka pa rin sa iba.” Sagot ni Alya, “Patunayan mong natuto ka. Doon magsisimula ang tunay na paghingi ng tawad.”
Dahan-dahang tumango si Ratna. Habang umaalis siya sa gitna ng mga bisita, walang tumawa. Ang katahimikan ang naging pinakamasakit niyang kaparusahan.
Hawak ang kamay ni Raka, naglakad si Alya palayo. Yumakap ang bata sa kaniya at bumulong, “Mama, matapang ka.” Ngumiti si Alya. “Hindi, anak. Pinili ko lang ang dignidad.”
Comments (0)
Loading comments...

















