Logo

m08tnk OĞLUNU AĞLATANLAR, ANNESİNİ TANIMIYORDU!

Preview

Aslı, Emir’i göğsüne bastırırken titreyen parmaklarıyla telefonunu çıkardı. Gaye’ye tek cümlelik mesaj gönderdi: “Hastanenin bütün kayıtlarını koruyun.” O anda kapının dışında gitgide daha ağır ayak sesleri duyuldu.

Emir annesinin koluna daha sıkı sarıldı. “Anne, lütfen gitme,” diye fısıldadı. Aslı alnına hafifçe dokundu. “Hiçbir yere gitmiyorum oğlum. Seni bir daha asla yalnız bırakmayacağım.”

Kapı aralandığında içeri giren doktorun yüzü bembeyazdı. Birileri Emir’in dosyasını değiştirmesini istemişti. Aslı doğruldu, gözyaşlarını sildi ve buz gibi, hiç titremeyen bir sesle sordu: “Kim?”

Doktor önce sustu, sonra cebinden buruşturulmuş bir not çıkardı. Notta Emir’in yaralarının merdivenden düşmeyle açıklanması isteniyordu. En altta tanıdık bir imza vardı; hem de aceleyle atılmıştı: General Kaan.

Aslı imzayı görünce derin bir nefes aldı. Kaan yıllardır birlikte görev yaptığı, herkesin dokunulmaz sandığı komutandı. Daha korkuncu, Doruk onun tek oğluydu. Her şey anlaşılmıştı.

“Beni susturacaklarını sandılar,” dedi Aslı. Emir başını iki yana salladı. “Anne, onun babası çok güçlü.” Aslı oğlunun ellerini tuttu. “Gerçek, korkudan daha güçlüdür. Boyun eğmeyeceğiz.”

Sabaha karşı okulun güvenlik görevlisi kimseye görünmeden bir bellek bıraktı. Kayıtlarda Doruk’un yanında iki kişi daha vardı. Emir yere düşerken kahkahalar yükseliyor, kimse ona yardım etmiyordu.

Aslı görüntüyü durdurduğunda oğlunun yalnızca dövülmediğini anladı. Emir, başka bir öğrenciyi korumaya çalışmıştı. Doruk bunun üzerine onu hedef seçmiş, arkadaşlarını da kışkırtmıştı. Emir susmuştu, yüzünü saklayarak.

“Niçin bana anlatmadın?” diye sordu Aslı, sesi kırılarak. Emir gözlerini kaçırdı. “Senin başına bir şey gelsin istemedim.” Uzun zamandır içine attığı bu sözler Aslı’nın yüreğini paramparça etti.

Aslı oğlunun yatağına eğilip gözlerinin içine baktı. “Beni korumak senin görevin değil, Emir. Ben senin annenim.” Emir ilk kez korkmadan, sessizce ağlamaya başladı. Başucundaki cihazın sesi yavaşladı.

Aynı saatlerde General Kaan hastaneyi arayıp görüntülerin silinmesini emretti. Fakat Aslı çoktan kopyaları bağımsız soruşturmacılara ve savcılığa göndermiş, hastanenin orijinal kayıtlarını kimse gerçeği değiştiremesin diye güvenceye aldırmıştı.

Öğleye doğru Kaan hastaneye geldi. Üniformasının ağırlığıyla herkesi susturacağını sanıyordu. “Bu mesele aile arasında çözülecek,” dedi. Aslı karşısına dikildi. “Benim oğlumun acısı pazarlık konusu değil.”

Kaan tehditkâr biçimde yaklaştı. “Kariyerini düşün, Aslı.” Kadın gözünü bile kırpmadı. “Bir annenin suskunluğuyla yükselen rütbeyi istemiyorum.” Odadaki herkes, generalin ilk kez geri çekildiğini gördü.

Tam o sırada Emir yatağında doğruldu. Sesi zayıftı, ama kelimeleri keskindi. “Doruk beni vurdu çünkü küçük bir çocuğu onlardan kurtardım.” Kaan gözlerini ilk kez utançla yere indirdi.

Emir devam etti: “Bana diz çöktürmek istediler. Yapmadım.” Aslı onun elini sıktı. Kaan’ın yüzündeki kendinden emin ifade silindi; kapıda savcılık görevlileri belirmişti. Emir artık ondan korkmuyordu.

Yetkililer Kaan’dan telefonunu ve olayla ilgili yazışmalarını teslim etmesini istedi. General öfkeyle itiraz etti, ancak doktorun notu ve güvenlik görüntüleri bütün inkârlarını boşa çıkarmıştı. Koridorda derin bir sessizlik vardı.

Soruşturma derinleştikçe iki öğrencinin daha Doruk tarafından tehdit edildiği ortaya çıktı. Aileler korkudan susmuştu. Aslı hepsine ulaştı ve her çocuğun ifadesinin tek tek güvenle alınmasını sağladı.

Aylar sonra mahkeme deliller doğrultusunda Doruk ve arkadaşlarının cezalandırılmasına karar verdi; Kaan ise karartma girişimi nedeniyle görevinden uzaklaştırıldı. Hiçbir ayrıcalık, hiçbir soyadı artık adaletin karşısında duramamıştı.

Emir taburcu olduğu gün annesinin üniformasındaki madalyalara baktı. “Sen kahraman mısın?” diye sordu, gözleri hâlâ doluydu. Aslı gülümsedi. “Hayır oğlum. Kahraman, korkmasına rağmen doğruyu söyleyebilen kişidir.”

Yağmur durmuş, Seul’ün üzerinde güneş doğmuştu. Emir annesinin elini tutarak hastaneden çıktı. Artık yalnız olmadığını biliyordu; Aslı’nın en büyük zaferi oğlunun yeniden gülümsemesiydi. Elindeki titreme nihayet dinmişti.

 

Comments (0)

Loading comments...