Logo

m03TNK Bir bardak suyla gururunu kırdığını sandı. Bir tokatla onu bu evden kovabileceğine inandı. Ama masaya bırakılan anahtarlar, gerçek sahibin kim olduğunu gösterdi!

Preview

Masaya bırakılan anahtarların metal sesi hâlâ kulaklardaydı. Nermin'in dudakları titrerken Defne, ıslak saçlarını geriye attı. Yemek lekeleri üzerindeydi ama bakışları ilk kez dimdik ve korkusuzdu.

"Yalan söylüyorsun!" diye bağırdı Nermin. Kristal bardaklar bile sarsıldı. Defne sesini yükseltmedi. "Tapu kayıtlarına bakabilirsiniz." Kadının kendinden emin yüzündeki renk, herkesin gözleri önünde yavaş yavaş çekildi.

Az önce ayağa fırlayan aile büyüğü titreyerek masaya yaklaştı. "Defne, bunun mutlaka bir açıklaması olmalı." Defne çantasından mühürlü bir dosya çıkardı ve onun önüne sessizce bıraktı.

Dosyanın ilk sayfasında mülkün açık adresi, resmi tescil tarihi ve tek bir isim vardı: Defne. Adam belgeyi iki kez okudu, ardından Nermin'e uzun uzun inanamayarak baktı.

"Bu belgeler sahte!" diye öfkeyle hırladı Nermin. Tam o sırada yaşlı adam başını salladı. "Hayır. Vasiyetname imzalanırken ben de oradaydım. Açıklamak için bütün işlemlerin tamamlanmasını bekledik."

Defne dosyadan sararmış, özenle katlanmış bir mektup çıkardı. Yalının merhum sahibi, bütün mülkü ona miras bırakmıştı. Nermin, başkasının evinde hükümdarlık oynadığını şimdi büyük bir acıyla anlıyordu.

"Neden ona bıraktı?" diye fısıldadı konuklardan biri. Defne gözlerini mektuptan ayırmadı. "Hastayken herkes servetini konuşuyordu. Ben yalnızca yanında oturup elini tuttum, sabırla ve sessizce onu dinledim."

Mektubun son satırını aile büyüğü herkesin duyacağı şekilde okudu: "Bu ev, insanlara tepeden bakanın değil, düşeni kaldıranın olsun." Salondaki ağır sessizlik artık doğrudan Nermin'i yargılıyordu.

Nermin öfkeyle sandalyenin arkalığına tutundu. "Ben bu ailenin başıyım!" diye haykırdı. Defne, lekeli bluzunu düzeltti. "Saygı unvanla değil, insanlara nasıl davrandığınla kazanılır, Nermin Hanım, unutmayın."

"Bunca zamandır biliyor muydun?" diye sordu adam. Defne başını salladı. "Hukuki işlemlerin bu sabah tamamlandığını öğrendim. Önce konuşacaktım. Ama Nermin Hanım bana söz hakkı bile tanımadı."

Masadaki genç bir kadın telefonunu titreyen elleriyle kaldırdı. "Her şeyi kaydettim," dedi. Su, tokat ve fırlatılan tabak ekranda açıkça görünüyordu. Nermin ilk kez gözlerini kaçırdı.

"Sil onu!" diye emretti Nermin. Hiç kimse kıpırdamadı. Defne sakince konuştu: "Görüntüler saklanacak. Avukatım gerekeni yapacak." Az önce korkuyla susan konuklar şimdi onun yanında duruyordu.

Nermin birden sesini yumuşattı. "Biz aileyiz, Defne. Bir anlık öfkeyle olanları büyütme." Defne yüzündeki kurumuş yemek izlerine dokundu. "Bir an değil, yıllardır bana böyle davranıyorsun."

"Seni bu sofraya kabul ettim!" diye karşılık verdi Nermin. Defne gözlerini kaçırmadı. "Ben de kabul edilmek uğruna kendimi küçülttüm. Bunun bugün, burada ve herkesin önünde sona ermesi gerekiyordu."

Nermin anahtarlara uzandığında Defne avucunu sessizce masaya koydu. "Onlar burada kalacak." Tek bir tehdit savurmadı. Sadece tapuyu işaret etti; gerçek, bütün bağırışlardan çok daha güçlüydü.

"Peki şimdi ne yapacaksın?" dedi aile büyüğü, kısık sesle. Defne sakince cevap verdi: "Beni aşağılayan birinin bu evde kalmasına artık razı değilim. Bu gece ayrılmasını istiyorum."

Nermin çevresine bakıp kendisine destek verecek birini aradı. Kimse ayağa kalkmadı. "Beni gerçekten gönderecek misiniz?" diye sordu. Adam gözlerini indirdi. "Seni buraya kendi yaptıkların getirdi."

Zümrüt kolyesini sımsıkı tutan Nermin sonunda elini yavaşça bıraktı. Gözlerinden yaş aktı, fakat kimse bunu zafer saymadı. Defne'nin yüzünde öfke değil, ağır bir yorgunluk vardı.

"Sana aynısını yapmayacağım," dedi Defne kararlılıkla. "Eşyalarını alman için zamanın olacak. Ama bir daha kimseyi burada küçük düşürmeyeceksin." Nermin cevap veremeden sessizce kapıya doğru yürüdü.

Kapı kapandığında Defne açık pencereye yavaşça yaklaştı. Han Nehri'nin ışıkları ıslak saçlarına vuruyordu. Anahtarları avucunda sıktı ve fısıldadı: "Ev dediğin, korkunun değil, saygının yaşadığı yerdir."

Comments (0)

Loading comments...