Logo

m013tnk KIZINA VURAN DAMAT, BABASININ KİM OLDUĞUNU ÖĞRENİNCE DİZLERİNİN BAĞI ÇÖZÜLDÜ!

Preview

Kaan'ın gözleri telsize kilitlenmişti. Bir saniye sonra cihazdan kısa bir cızırtı yükseldi: "Siyah kod onaylandı." Genç adamın yüzündeki korku, Orhan'ın neden bu kadar sakin olduğunu ele veriyordu.

Ağır ahşap kapılar yeniden açıldı. İçeri siyah takım elbiseli iki güvenlik görevlisi ve ellerinde mühürlü dosyalar bulunan bir kadın avukat girdi. Kaan ayağa kalkmaya bile cesaret edemedi.

Orhan kızının önünde durarak konuştu: "Siyah kod, ailemizin acil koruma protokolü. Kimseye zarar verilmeyecek. Ama artık hiçbir delili yok edemeyeceksin." Defne ilk kez başını kaldırdı.

Avukat masaya küçük bir ekran yerleştirdi. Salonun güvenlik kayıtları açılınca Kaan'ın tokadı, telefonu parçalaması ve kemer darbesi sırayla göründü. Odanın içini ağır bir sessizlik kapladı.

"Bu görüntüler sahte!" diye bağırdı Kaan. Avukat sakinlikle kayıtların bağımsız uzmanlarca doğrulandığını, tarih ve saat bilgilerinin korunduğunu söyledi. Kaan'ın titreyen elleri bütün inkârını boşa çıkarıyordu.

Defne parçalanmış telefonuna baktı. "Bütün kanıtları yok ettiğini sandın," dedi kısık sesle. "Ama tehditlerini çoktan güvenli bir hesaba kaydetmiştim." Kaan'ın gözlerindeki öfke yeniden bir anlığına parladı.

Avukat ikinci dosyayı açtı. Defne'nin aylar boyunca sakladığı tehdit mesajları, hastane raporları ve tanık ifadeleri tek tek ortaya çıktı. Bugün yaşananlar korkunç gerçeğin yalnızca son halkasıydı.

Orhan kızına döndü: "Bunları neden daha önce söylemedin?" Defne gözyaşlarını silerek cevap verdi: "Bana kimsenin inanmayacağını, seni de mahvedeceğini söylüyordu." Babasının yüzündeki acı o anda daha da derinleşti.

Kaan birden dizlerinin üzerine çöktü. "Defne, affet beni! Bir daha olmayacak!" diye yalvardı. Fakat sesi pişmanlıktan çok, kaybedeceği bütün güç ve itibardan duyduğu korkuyla titriyordu.

Defne yavaşça ayağa kalktı. Yanağındaki morluk hâlâ belirgindi. "Beni sevdiğin için değil, yakalandığın için özür diliyorsun," dedi. "Artık senin korkunla yaşayacak kişi bir daha ben olmayacağım."

Tam o sırada girişte polisler belirdi. Avukat resmi şikâyetin hazırlandığını bildirdi. Orhan soğukkanlılıkla ellerini geri çekti: "Bu mesele intikam değil. Kızımın güvenliği ve adalet meselesi."

Kaan memurlara dönüp servetini ve nüfuzunu öne sürdü. "Benim kim olduğumu biliyor musunuz?" Polislerden biri soğukkanlılıkla karşılık verdi: "Burada önemli olan sadece yaptıklarınız ve somut deliller."

Defne, babasının uzattığı eli tuttu, ardından bıraktı. Titreyerek polislerin karşısına geçti. "Şikâyetçi olmak istiyorum," dedi. "Ve artık onunla aynı eve dönmeyeceğim." Sesi ilk kez kararlıydı.

Kaan kapıya doğru bir adım attı ama görevliler onu durdurdu. Defne'ye bakıp fısıldadı: "Beni bitirdin." Defne başını salladı: "Hayır. Bunu bana yaptığın gün sen bitirdin."

O gün Defne, doktor muayenesinden geçti ve koruma talebinde bulundu. Orhan hastane koridorunda uzun süre yanında oturdu; öğüt vermek yerine dinledi. Kızı ilk kez korkmadan ağlayabildi.

Haftalar sonra mahkemede kayıtlar, mesajlar ve sağlık raporları incelendi. Kaan'ın avukatları gerçeği değiştiremedi. Defne tanık kürsüsünde en sonunda doğruldu: "Sessiz kalmak zorunda değilim. Artık değil."

Sonunda mahkeme Kaan'ı suçlu buldu, hakkında ceza ve uzaklaştırma kararı verdi. Defne'nin boşanması da kesinleşti. Duruşma çıkışında flaşlar patlarken Defne kameralara değil, açık gökyüzüne baktı.

Orhan şirketinin büyük salonunda kızına bir makam önerdi. Defne uzun zamandır ilk kez gülümsedi: "Baba, önce kendi hayatımı kuracağım." Orhan gururla başını eğdi: "Bu kez karar tamamen senin."

Bir yıl sonra Defne, Seul'de şiddetten kaçan kadınlara ücretsiz hukuki ve psikolojik destek sunan güvenli bir merkez açtı. Kapısında tek cümle yazıyordu: "Korkmadan yeniden başlayabilirsin."

Açılışta Orhan kızının yanında sessizce durdu. Defne, saçındaki altın renkli tutamı kulağının arkasına aldı ve sonunda gülümsedi. Siyah kod bir emirdi; özgürlükse artık kendi kararıydı.

Comments (0)

Loading comments...