Logo

m012tnk Biranneyi kapı dışarı etmek kolaydı, vicdanın sesini susturmak daha da kolaydı.

Preview

Emir, İncheon Havalimanı’nın ortasında taş kesilmişti. Defne’nin ağlayarak söylediği sözler kulaklarında çınlarken telefonunu sıkıca kavradı, şoförünü aradı ve titreyen sesiyle tek bir emir verdi: “Annemi bulun!”

Defne telefonu göğsüne bastırıp duvarın arkasına saklandı. Babasından gelen mesajı okudu: “Kapıyı kilitle, güvenli bir yerde kal.” Küçücük elleri titriyordu ama artık yalnız olmadığını biliyordu.

Nermin, yağmurun içinde çamura bulanmış aile fotoğrafını avuçlarına aldı. Islanan hırkasını düzeltemedi bile. Fotoğraftaki oğlunun gülümsemesine bakıp fısıldadı: “Bir anneye bu kadar mı yer kalır?”

Tam o sırada demir kapılar açıldı. Emir’in gönderdiği şoför koşarak geldi, ceketini titreyen yaşlı kadının omuzlarına örttü. “Nermin Hanım, oğlunuz sizi bekliyor. Artık dışarıda kalmayacaksınız.”

Selin merdivenlerin başına dikilip yolu kesti. “Onu kim içeri alabilir?” diye bağırdı. Şoför gözlerini kaçırmadan cevap verdi: “Bu kapıda söz söyleme hakkı yalnız sizde değil.”

Bir süre sonra Emir, havaalanından doğruca konağa ulaştı. Annesini battaniyeye sarılmış görünce dizlerinin bağı çözüldü. Defne koşup ona sarıldı; üçü de birbirinin gözyaşını sessizce sildi.

Emir annesinin buz gibi ellerini tuttu. “Affet beni anne. Seni koruyamadım.” Nermin başını salladı: “Suç senin değil oğlum. Ama artık hiçbir kadının böyle aşağılanmasına izin verme.”

Selin salona girip sahte bir şaşkınlıkla konuştu: “Yanlış anladınız, kendisi gitmek istedi!” Defne babasının arkasından çıktı. “Yalan söylüyorsun! Babaannemi sen ittin, valizini de sen fırlattın!”

Emir, güvenlik görevlisine dönüp kapının üzerindeki kamera kayıtlarını hemen istedi. Ekranda Nermin’in kapı pervazına tutunuşu, Selin’in onu sertçe itişi ve valizin yağmura savruluşu hiçbir kuşkuya yer bırakmadan görünüyordu.

Selin’in dudakları titredi. “Ben sadece sinirlenmiştim,” diyebildi. Emir görüntüyü durdurdu, uzun süre annesinin yüzüne baktı. “Öfke başka, savunmasız bir insanı sokağa atmak başka. Bu kayıt gerçeği gösterecek.”

Ardından çalışma odasından eski bir tapu dosyası getirdi. Selin kahkaha atmaya çalıştı. Emir belgeleri usulca masaya koydu: “Bu konağı yıllar önce annemin adına satın aldım.”

Odadaki sessizlik ağırlaştı. Emir devam etti: “Az önce ‘Evimden çık’ dediğin kadın, buranın gerçek sahibi.” Selin’in yüzündeki kibir bir anda eridi; gözleri ilk kez korkuyla büyüdü.

Selin, Nermin’in önünde diz çöktü. “Ne olur beni affedin, bir daha yapmam!” Nermin ona uzun uzun baktı. “Benim için değil, Defne’nin gözlerinde bıraktığın korku için utan.”

Defne babaannesinin elini tuttu. “Bir daha seni dışarı atamazlar, değil mi?” Nermin eğilip alnını öptü. “Hayır canım. Bundan sonra kimse sevgiyi korkuyla karıştırmayacak, söz veriyorum.”

Emir derhal avukatını aradı, kamera kayıtlarının korunmasını ve olay hakkında resmi şikâyet hazırlanmasını istedi. Sonra Selin’e sakin ama kararlı döndü: “Bu evde kalamazsın. Yaptıklarının sonuçlarıyla yüzleşeceksin.”

Selin artık bağırmıyordu. Güvenlik görevlileri ona eşyalarını toplaması için sessizce eşlik etti. Kapıya geldiğinde Nermin’in çamura bulanmış fotoğrafını masada gördü; ilk kez gerçekten gözlerini kaçırdı.

Dışarıda yağmur hâlâ şiddetle yağıyordu. Nermin hizmetliye hemen bir şemsiye uzattı. “Ona verin,” dedi. Emir şaşırınca sakince ekledi: “Bize yapılan kötülük, bizi de zalim yapmamalı oğlum.”

Selin şemsiyeyi alırken tek kelime cevap veremedi. Arabaya binmeden önce bir kez daha arkasına baktı; bir zamanlar küçümsediği kadın, torununu kucaklıyor, oğlunun yanında dimdik duruyordu. Kapılar sessizce kapandı.

Emir, ıslanmış eski aile fotoğrafını dikkatle kurutup yeni bir çerçeveye yerleştirdi. Defne babaannesinin yanına kıvrıldı. Nermin evin sessizliğinde sıcak çayından bir yudum aldı; titreyen elleri nihayet sakinleşmişti.

O gece fırtına nihayet dinerken Emir kapıyı annesine açtı. Nermin gülümsedi: “Bir evin sahibinin adı tapuda yazar oğlum; ama onu gerçek yuva yapan, içindekilerin birbirine gösterdiği merhamettir.”

Comments (0)

Loading comments...