Logo

DT5- BİR BEBEĞE BUNU YAPMAK İSTEDİ, AMA SONUNU HESAPLAYAMADI!

Article image

Selin, mermer zeminde dizlerinin üzerine çökmüş, Murat’ın sözlerinin ağırlığı altında nefes alamıyordu. Bir zamanlar hükmettiği yalıda artık kimse gözlerine bakmaya bile cesaret edemiyordu.

Murat, Elif’in kucağındaki bebeğe doğru yürüdü. Titreyen elleriyle oğlunun minik yüzünü okşadı. “Baba burada, korkma,” diye fısıldarken gözlerinden iki damla yaş süzüldü.

Selin, son bir umutla ayağa kalkmaya çalıştı. “Murat, beni dinlemelisin! Her şeyi yanlış anladınız!” diye haykırdı. Ancak Elif’in gözlerindeki korku, gerçeği çoktan anlatmıştı.

Murat arkasını döndü. “Yanlış anladığımız ne var Selin? Savunmasız bir bebeği korkutmak için eline ütü almanı mı?” Sesi öfkeyle titrerken Selin cevap veremedi.

Selin aniden Elif’i suçlamaya başladı. “Bu hizmetçi beni mahvetmek istiyor! Bebeği elimden almaya çalıştı!” Elif sessizce ağladı, fakat korkudan bir adım bile geri çekilmedi.

Tam o sırada Murat’ın telefonu çaldı. Arayan, yalının güvenlik müdürüydü. “Efendim, salondaki kameranın kayıtlarını inceledik. Görmeniz gereken çok önemli bir şey var.”

Murat, büyük televizyonun açılmasını emretti. Selin’in yüzündeki bütün renk çekildi. “Hayır! O görüntüleri açamazsın!” diye bağırdı. Ancak artık kimse onun emirlerini dinlemiyordu.

Ekranda Selin’in bebeğe doğru eğildiği görülüyordu. Ardından daha korkunç bir gerçek ortaya çıktı: Elif gelmeden önce Selin, bebeğin beşiğini de bilerek devirmişti.

Murat yumruklarını sıktı. “Sen bunu nasıl yapabildin?” Selin’in gözlerinden yaşlar boşandı. “Çünkü o çocuk doğduğundan beri benim bu evde hiçbir değerim kalmadı!” dedi.

Salona ölüm sessizliği çöktü. Murat, karısına inanamayarak baktı. “Demek bütün bunlar kıskançlıktandı. Kendi çocuğunu değil, benim sevgimi ve servetimi düşünüyordun!”

Selin hıçkırarak başını salladı. “O çocuk benim değil! Senin eski eşinden doğdu! Herkes onu seviyor, herkes ona bakıyor. Peki ya ben, Murat?”

Murat’ın bakışları buz kesti. “Oğlumun annesi doğum sırasında hayatını kaybetti. Sana yalnızca ona şefkat göstermen için güvendim. Sen ise o güveni korkunç biçimde kullandın.”

Elif, bebeği daha sıkı kucakladı. “Efendim, günlerdir onu yalnız bırakmaktan korkuyordum. Hanımefendi sürekli tehdit ediyordu ama kimse bana inanmaz diye susuyordum,” dedi.

Murat başını eğdi. “Elif, bugün oğlumun hayatını korudun. Seni dinlemediğim için özür dilerim.” Genç kadın gözyaşları içinde yalnızca bebeğin güvende olmasının yeterli olduğunu söyledi.

Ancak güvenlik müdürü yeniden konuştu. “Efendim, başka kayıtlar da bulduk. Selin Hanım, geçen hafta bir avukatla görüşmüş. Konuşmalarında çocuğun mirastan çıkarılmasını özellikle istemiş.”

Murat derin bir nefes aldı. “Demek her şey planlıydı.” Selin onun ayaklarına kapanmaya çalıştı. “Lütfen beni bırakma! Sensiz hiçbir şeyim kalmayacak!” diye yalvardı.

Murat geri çekildi. “Hiçbir şeyin kalmayacak diye korkuyorsun ama oğlumun hayatını tehlikeye attın. Artık bu evde yerin yok. Hukuk önünde de hesap vereceksin.”

Polisler yalıya geldiğinde Selin son kez etrafına baktı. Kristal avizeler, altın işlemeli duvarlar, pahalı eşyalar... Uğruna vicdanını kaybettiği bütün zenginlik artık ellerinden kayıp gidiyordu.

Murat, güvenlik görüntülerini polise teslim etti. Selin götürülürken Elif’e nefretle baktı. Fakat Elif başını dik tuttu. Çünkü bugün bir hizmetçi değil, masum bir bebeğin koruyucusuydu.

Aylar sonra yalıda yeniden çocuk kahkahaları yükseldi. Murat, Elif’e ailenin yanında saygın bir yer verdi. Oğlunu kucağına alıp fısıldadı: “Gerçek aileyi para değil, sevgi ve merhamet kurar.”

Comments (0)

Loading comments...