Logo

25tnk AŞKIM” DEDİ, AMA ELLERİ KORKUDAN TİTRİYORDU!

Preview

Adam kadının titreyen bileğini bırakmadan şırıngayı dikkatle masaya koydurdu. Küçük kız babasının koluna sımsıkı sarılırken kadın gözlerini kaçırdı. Salondaki ağır sessizlik, yaklaşan korkunç gerçeğin habercisiydi.

“Bana doğruyu söyle, Seorin!” diye öfkeyle haykırdı Minjun. Kadın ağlamaklı bir sesle bunun yalnızca sıradan bir ilaç olduğunu söyledi. Ancak küçük Yuna kararlılıkla başını salladı.

“Hayır baba, yalan söylüyor!” dedi Yuna titreyerek. “Mavi kutudaki ilacı lavaboya döktü, sonra çekmeceden başka bir şişe çıkardı.” Seorin’in yüzündeki bütün renk gerçekten aniden kayboldu.

Minjun kızına uzun uzun baktı. Sekiz yaşındaki çocuğunun gözlerinde korkudan fazlası vardı: günlerdir kimsenin ciddiye almadığı korkunç bir gerçeği sonunda anlatabilmenin hem acısı hem çaresizliği.

Minjun bir eliyle telefonundan evin güvenlik kayıtlarını açtı. Seorin kapıya yönelince sertçe seslendi: “Bir adım daha atarsan polisi ararım.” Kadın olduğu yerde korkuyla taş kesildi.

Ekranda geçen gecenin güvenlik görüntüleri birer birer belirdi. Seorin, çalışma odasındaki ilaç dolabını açıyor, küçük bir şişeyi çantasına saklıyor, ardından kameranın yönünü gizlice değiştirmeye çalışıyordu.

“Kameraları tamamen kapattığını sanmıştın,” dedi Minjun buz gibi bir sesle. “Ama yedek kayıtları unuttun.” Seorin’in dudakları titredi. Yuna babasının elini daha sıkı tutarak ekrana baktı.

Tam o sırada Yuna elbisesinin cebinden küçük bir telefon çıkardı. “Baba, bugün de kaydettim,” diye fısıldadı. Ekranda Seorin’in şırıngadaki sıvıyı sinsice değiştirdiği bütün ayrıntılarıyla açıkça görülüyordu.

Seorin dizlerinin üzerine çökmek yerine yakındaki mermer masaya tutundu. “Beni anlamıyorsun!” diye bağırdı. Minjun sesini yükseltmedi: “O zaman neden benim masum kızımı yalancılıkla suçladığını açıkla.”

Kadın sonunda hıçkırıklara boğuldu. “Beni terk edecektin,” dedi. “Her şeyimi kaybedecektim.” Minjun acıyla başını salladı: “Bunun için küçük, masum bir çocuğun babasını elinden mi alacaktın?”

Minjun hiç vakit kaybetmeden hemen acil yardım çağırıp şırınganın uzmanlarca incelenmesini istedi. Ardından ailesinin yıllardır güvendiği doktoruna ulaştı. Yuna babasına sarılırken Seorin artık korkusunu gizleyemiyordu.

Doktor kısa süre sonra olay yerine ulaştığında şırıngayı güvenli biçimde teslim aldı. Önceki tedavi kayıtlarını dikkatle inceleyince şaşırdı: Minjun’un güçsüzlüğü, kullanılan ilaçlarla ilişkili şüpheli belirtiler gösteriyordu.

“Yani yürüyemememin asıl sebebi kaza olmayabilir mi?” diye sordu Minjun kısık sesle. Doktor temkinle cevapladı: “Kesin konuşmak için testler gerekli. Ama şüpheli tedaviyi hemen durdurmalıyız.”

Seorin birden acı acı ağlayarak her şeyi itiraf etti: “Önce seni bana bağımlı kılmak istedim. Sonra şirket hisselerini üzerime geçirince bütün izleri sonsuza dek silmeyi düşündüm.”

Minjun’un bakışları bir anda buz kesti. “Demek sevgim değil, sadece soyadım ve servetim gerekiyormuş.” Yuna gözyaşları içinde fısıldadı: “Baba, ne olur artık bir daha ona inanmayalım.”

Polisler kısa süre sonra konağa ulaştığında Seorin kapıya koştu, fakat çıkamadı. Minjun, bütün kamera kayıtlarını ve Yuna’nın telefonunu delil olarak teslim etti. Kadının yalvarışları sonuçsuz kaldı.

Haftalar sonra laboratuvar sonuçları korkunç şüpheyi kesin biçimde doğruladı: şırıngadaki madde reçetelenen tedaviye ait değildi. Önceki şüpheli dozların da Minjun’un kaslarını zamanla zayıflatmış olabileceği ortaya çıktı.

Seorin mahkemede sonunda suçunu kabul etti. Gizlice değiştirdiği ilaçlar, sahte evraklar ve mal varlığı planı ortaya çıkarıldı. Yuna ise sakinlikle yalnızca babasını korumak istediğini söyledi.

Aylar süren zorlu tedavi ve rehabilitasyon sonunda Minjun ilk adımlarını attı. Yuna sevinçten ağlarken babası ona sarıldı: “Beni kurtaran senin cesaretin oldu, benim küçük kahramanım.”

Bir akşam aynı salonda Minjun kızının soluk sarı kurdelesini sevgiyle düzeltti. “Artık korkacak mıyız?” diye sordu Yuna. Babası ona güven veren bir sesle gülümsedi: “Hayır. Çünkü birbirimize inanıyoruz.”

 

Comments (0)

Loading comments...