Logo

086tnk-Babaları Kanada’da Sanılıyordu… Ama Her Şeyi Gizlice İzliyordu!

Article image

Arman, Alya’nın sözlerini duyunca bir an dondu. Gözlerindeki öfke yerini derin bir acıya bıraktı. Clara’ya dönerek, “Bunu gerçekten söyledin mi?” diye sordu.

Clara’nın dudakları titredi. Geri çekilirken, “Arman, yanlış anladılar. Ben sadece disiplin vermeye çalışıyordum,” dedi. Fakat güvenlik kamerasının kırmızı ışığı hâlâ yanıyordu.

Arman tavandaki kamerayı işaret etti. “Her şeyi gördüm, Clara. Nisa’nın bileğini nasıl sıktığını, oyuncağını aldığını ve kızlarımı nasıl korkuttuğunu gördüm.”

Nisa babasının ceketine sarıldı. Küçük bedeni hâlâ titriyordu. “Anneciğimin tavşanını geri istiyorum, baba,” dediğinde Arman’ın gözleri doldu, çenesi öfkeyle kasıldı.

Arman hemen yüksek raftaki tavşanı aldı, dizlerinin üzerine çöktü ve Nisa’ya uzattı. Küçük kız oyuncağı göğsüne bastırarak sessizce ağlamaya başladı.

Alya kardeşinin önüne geçti. “Baba, sen dönene kadar Nisa’yı koruyacağıma söz vermiştim,” dedi. Arman kızını kucaklayarak, “Bunu artık yalnız yapmayacaksın,” dedi.

Clara kapıya doğru ilerledi. “Arman, yıllardır yanındayım. Bütün bunları iki çocuğun söyledikleri yüzünden çöpe mi atacaksın?” diyerek son kez kendini savundu.

Arman ayağa kalktı ve sertçe karşılık verdi: “Hayır. Seni çocukların sözleri yüzünden değil, kendi yaptıkların yüzünden hayatımızdan çıkarıyorum. Görüntüler yalan söylemiyor, Clara.”

Tam o sırada Dimas salona girdi. Arman ona dönerek, “Clara’nın bu evden ayrılmasını sağla. Bundan sonra kızlarıma yaklaşmasına asla izin verme,” emrini verdi.

Clara’nın yüzü bembeyaz oldu. “Arman, lütfen! Ben seninle evlenecektim!” diye ağladı. Arman cevap vermedi; sadece kızlarının önünde dimdik durmaya devam etti.

Dimas Clara’yı kapıya yönlendirirken Sari sessizce çocukların yanında kaldı. Clara son kez arkasına baktığında, Arman’ın artık ona değil, yalnızca kızlarına baktığını gördü.

Kapı kapandığında villada ağır bir sessizlik oluştu. Arman Sari’ye dönerek, “Bugün burada olmasaydın ne olacağını düşünmek bile istemiyorum,” diyerek ona içtenlikle teşekkür etti.

Sari başını eğdi. “Ben sadece annelerinin yapacağı şeyi yaptım. Onları korudum.” Arman gözlerini kapatarak merhum eşini hatırladı ve derin bir nefes aldı.

Alya babasına bakarak, “Bizi bırakıp tekrar gidecek misin?” diye sordu. Arman hemen diz çöktü. “Hayır. Artık hiçbir iş sizi benden daha önemli olmayacak.”

Nisa gözyaşları içinde, “Gerçekten mi?” diye fısıldadı. Arman iki kızının ellerini tuttu. “Gerçekten. Bundan sonra bu evde korkarak değil, güvende yaşayacaksınız,” dedi.

Arman daha sonra Dimas’a bütün güvenlik kayıtlarını saklamasını söyledi. Clara’nın çocuklara yaptığı hiçbir şeyin gizlenmesine ya da başka bir hikâyeye dönüştürülmesine izin vermeyecekti.

Ertesi gün Arman nişanı resmen iptal etti. Yakın çevresine yalnızca, “Kızlarıma zarar veren hiç kimse ailemin bir parçası olamaz,” diyerek kararının tartışılmaz olduğunu açıkladı.

Clara lüks hayatını, yaklaşan evliliğini ve Arman’ın güvenini aynı anda kaybetti. En ağır cezasıysa, küçümsediği iki çocuğun gerçeği ortaya çıkararak bütün maskesini düşürmesiydi.

Haftalar sonra villa yeniden huzurlu bir eve dönüştü. Nisa tavşanıyla uyuyor, Alya yeniden gülüyordu. Arman ise kızlarıyla geçirdiği her anı kaçırdığı yılların telafisi sayıyordu.

Bir akşam Arman iki kızını kucaklayıp, “Anneniz sizinle gurur duyardı,” dedi. Alya gülümsedi, Nisa tavşanını sıktı. O evde korkunun yerini sonunda sevgi aldı.

Comments (0)

Loading comments...