063tpl-Hinamak Siya sa Mamahaling Boutique—Pero Isang Tawag Lang, Biglang Nawala ang Ngiti Nila

Nanatiling tahimik si Chen Yu habang unti-unting bumukas ang pribadong elevator. Napalingon si Luo Zhen, pilit ngumiti, ngunit biglang namutla nang makita ang lalaking lumabas.

Ang dumating ay si Chairman Wei, may-ari ng buong gusali. Hindi niya pinansin si Luo Zhen. Lumapit siya kay Chen Yu at yumuko nang may buong paggalang.

“Pasensya na, Ginoong Chen. Hindi ko alam na may nang-insulto sa inyo rito,” sabi ni Chairman Wei. Biglang natahimik ang tatlong babae, halos hindi makahinga.

Napaatras si Luo Zhen. “Chairman Wei, nagkakamali kayo. Isa lang siyang walang perang nagpapanggap!” sigaw niya, ngunit mas lalo lamang tumalim ang tingin ng matanda.

Dahan-dahang lumingon si Chairman Wei. “Walang pera? Siya ang taong bumili sa kumpanyang ito noong nakaraang linggo.” Parang nawala ang kulay sa mukha ni Luo.

Hindi agad nagsalita si Chen Yu. Tumingin lamang siya sa mamahaling relo sa salamin, saka mahinahong sinabi, “Ngayon, gusto ko nang malaman ang tunay nitong halaga.”

Mabilis na lumapit ang boutique manager, nanginginig. “Sir Chen, ang relong iyan ay nakalaan sana sa espesyal na kliyente.” Napangisi si Luo, umaasang may pagkakataon pa.

Ngunit itinuloy ng manager, “At ang espesyal na kliyenteng iyon ay kayo.” Biglang napayuko sina Mei Lin, Xiao Ran, at Jiayi, wala nang natirang pangungutya.

Pinilit ni Luo Zhen na tumawa. “Kahit may pera siya, hindi ibig sabihin kaya niya akong galawin.” Tahimik na inilabas ni Chairman Wei ang kanyang telepono.

“Hindi ka niya kailangang galawin,” malamig na sabi ng chairman. “Tinapos na ng board kaninang umaga ang lahat ng kontrata ng pamilya Luo sa kompanyang ito.”

Nanlaki ang mga mata ni Luo. “Hindi puwede! Bilyon ang halaga ng kasunduan namin!” Sagot ni Chen Yu, “Kaya dapat marunong kang rumespeto kahit kanino.”

Nanginginig na lumapit si Luo. “Chen Yu, mag-usap tayo. Nagkamali lang talaga ako.” Ngunit umatras si Chen Yu nang bahagya, ayaw tanggapin ang biglang pagpapakumbaba.

“Dalawang beses mo akong itinulak,” sabi ni Chen Yu. “Pero mas masakit ang paraan mong minamaliit ang mga taong akala mo ay walang anumang kapangyarihan.”

Napayuko si Luo, habang ang tatlong babae ay tahimik na lumayo sa kanya. Wala ni isa ang tumawa ngayon; takot ang pumalit sa dating kayabangan.

Lumapit ang manager dala ang relo, ngunit umiling si Chen Yu. “Ibigay mo iyan sa charity auction. Mas may halaga kapag may ibang taong matutulungan.”

Napatitig si Chairman Wei at bahagyang ngumiti. Samantala, si Luo ay tila lalo pang lumiit sa gitna ng boutique, napapaligiran ng mga matang tahimik na humahatol.

Biglang lumuhod si Luo. “Bigyan mo ako ng isang pagkakataon.” Yumuko si Chen Yu sa kanya at tahimik na sumagot, “Ang respeto, hindi hinihingi kapag huli na.”

Tumayo si Chen Yu at naglakad patungo sa pinto. Bago lumabas, huminto siya at sinabi sa manager, “Walang sinumang kostumer ang dapat muling hamakin dito.”

Sabay-sabay na tumango ang mga empleyado. Si Luo naman ay nanatiling nakaluhod, habang dumating ang mensaheng tuluyang kinansela ang pinakamalaking negosyo ng kanyang buong pamilya.

Sa labas, sinalubong ng malamig na hangin si Chen Yu. Hindi siya lumingon. Sa likod niya, tuluyang nawala ang halakhak—at nagsimula ang tunay na paggalang.