Logo

061tnk-Gelin Kulağına Gerçeği Fısıldadı… Tam O Anda Kalp Monitörü Değişti!

Article image

Monitörün hızlanan sesi salonda yankılanırken Leyla nefesini tuttu. Kerem’in gözleri hâlâ kapalıydı. Doktor hızla yaklaşırken Leyla titreyerek, “Beni duyuyor musun?” diye fısıldadı.

Doktor Kerem’in değerlerini kontrol etti ve herkese geri çekilmelerini söyledi. “Bu tepki bilinç anlamına gelmez,” dedi, fakat Leyla onun parmaklarında belli belirsiz bir kasılma hissetmişti.

Nermin Hanım’ın yüzündeki renk bir anda soldu. Leyla bunu fark etti. Az önce düğünü durdurmaya çalışan kadının korkusu artık öfkeden değil, yakalanma endişesinden doğuyordu.

Leyla yavaşça doğruldu ve Nermin’e baktı. “Neden bu kadar korkuyorsunuz?” diye sordu. Nermin sertçe, “Saçmalama, ben yalnızca Kerem için endişeleniyorum,” cevabını verdi.

Tam o sırada salonun kapıları açıldı. Kerem’in aile avukatı içeri girdi. Elinde mühürlü bir dosya vardı. Arkasında iki güvenlik görevlisi ve ciddi yüzlü bir polis memuru duruyordu.

Avukat dosyayı kaldırarak, “Kazadan önce Kerem bana bir şey gönderdi,” dedi. Salondaki herkes sustu. “Aracında sabotaj olabileceğinden şüpheleniyordu ve bazı kayıtları saklamamı istedi.”

Nermin bir adım geri çekildi. Leyla’nın bakışları sertleşti. Avukat telefonunu açtı ve otopark kamerasından alınmış görüntüleri gösterdi. Görüntülerde gece geç saatlerde bir adam Kerem’in aracına yaklaşıyordu.

Adamın yüzü başlangıçta seçilmiyordu. Fakat ikinci kamerada açıkça görünüyordu. Davetliler şaşkınlıkla fısıldaştı. Nermin gözlerini kapattı; çünkü görüntüdeki kişi onun özel şoförüydü.

Polis memuru Nermin’e dönerek, “Bu adam dün gece gözaltına alındı,” dedi. “İfadesinde frenlere sizin talimatınızla müdahale ettiğini söyledi.” Salonda ağır bir sessizlik oluştu.

Nermin başını hızla salladı. “Yalan söylüyor! Ben kimseyi öldürmek istemedim!” diye bağırdı. Leyla gözyaşları içinde, “Ama Kerem neredeyse öldü,” dedi. “Bunun açıklaması ne?”

Nermin sonunda çöktü. Titreyen sesiyle, Kerem’in evlilikten sonra aile şirketindeki hisselerini değiştireceğini öğrendiğini anlattı. “Her şeyi kaybedecektim,” dedi. “Onu sadece korkutmak istemiştim.”

Leyla öfkeyle yaklaştı. “Frenlerle oynamak korkutmak değildir,” dedi. “Bir insanın hayatını kumara çevirdiniz.” Nermin cevap veremedi; bütün salon sessizce ona bakıyordu.

Polis görevlileri Nermin’i götürmek üzere yanına geldiğinde kadın son kez Kerem’e baktı. “Böyle olmasını istemedim,” diye ağladı. Leyla soğukça, “Ama yine de yaptınız,” dedi.

Nermin salondan çıkarılırken kimse onu durdurmadı. Birkaç dakika önce düğünü kontrol etmeye çalışan kadın şimdi tüm servetinden daha ağır bir suçlamayla karşı karşıyaydı.

Leyla yeniden Kerem’in yanına döndü. Ellerini onun elinin üzerine koydu. “Artık güvendesin,” diye fısıldadı. “Kim yaptı biliyoruz. Şimdi yalnızca geri dönmeni bekleyeceğim.”

Monitör yeniden hızlandı. Doktor şaşkınlıkla ekrana baktı. Bu kez Kerem’in sağ elindeki parmaklardan biri açıkça hareket etti. Leyla ağlayarak, “Kerem?” dedi ve nefesini tuttu.

Kerem’in göz kapakları hafifçe titredi. Doktor hemen Leyla’ya sakin kalmasını söyledi. Birkaç uzun saniyenin ardından Kerem gözlerini yavaşça açtı ve bulanık bakışlarla Leyla’yı aradı.

Leyla’nın gözyaşları durmadı. Kerem güçlükle, “Gitmedin mi?” diye fısıldadı. Leyla gülümseyerek başını salladı. “Sana söyledim,” dedi. “Yine de seni seçiyorum.”

Haftalar sonra Kerem iyileşmeye başladığında Nermin hakkında dava açıldı. Şoförün ifadesi, güvenlik görüntüleri ve banka kayıtları birleşti; sabotajın tesadüf olmadığı artık tartışmasız biçimde kanıtlandı.

Aylar sonra Leyla ile Kerem aynı Boğaz yalısında yeniden evlendi. Bu kez sedye yoktu. Kerem yürüyerek geldi ve Leyla’nın elini tutup, “Hayatımı sen kurtardın,” dedi.

 

Comments (0)

Loading comments...

N02TK Fakir Aşçıyı Herkesin Önünde Aşağıladı… Ama Tek Bir Kelime Her Şeyi Değiştirdi: “Anne…”
Emir’in eli hâlâ Nermin’in boğazındayken Fatma titreyerek, “Oğlum, bırak onu,” dedi. Emir annesinin sesini duyunca derin nefes aldı ve elini yavaşça çekti. Nermin geriye sendeledi, gözleri korkuyla dolmuştu. Emir hemen Fatma’ya döndü. “Anne, bunu sana yapan kadınla artık aynı hayatı paylaşamam,” dedi kararlı bir sesle. Fatma gözyaşlarını silerken oğlunun kolunu tuttu. “Ben senin düğününü mahvetmek istemedim. Sadece en mutlu gününde sana kendi ellerimle yemek yapmak istedim, oğlum.” Bu sözler mutfaktaki herkesi derinden sarstı. Yıllardır oğlundan hiçbir şey istemeyen Fatma’nın tek arzusu, onun düğününde sevgiyle hazırladığı yemekleri sunmaktı. Nermin sonunda ağlamaya başladı. “Emir, bilmiyordum… onun annen olduğunu bilmiyordum.” Emir sertçe baktı. “Annem olduğunu bilseydin ona saygı gösterecektin, öyle mi?” Nermin cevap veremedi. Çünkü Emir’in sorusu gerçeği ortaya çıkarmıştı. Sorun Fatma’nın kimliği değil, Nermin’in kendisinden güçsüz gördüğü insanlara nasıl davrandığıydı. Tam o sırada düğün salonundan Nermin’in ailesi ve bazı davetliler mutfağa geldi. Herkes Fatma’nın kızarmış yanağını görünce sessizce Nermin’e baktı. Emir davetlilerin önünde annesinin elini tuttu. “Bu kadın benim annem. Bugün burada gördüğünüz bütün başarımı, onun yıllarca verdiği emek ve fedakârlığa borçluyum.” Fatma başını eğip ağlarken Emir devam etti: “Babam öldüğünde geceleri çalıştı, gündüzleri beni okuttu. Ben rahat uyuyayım diye kendi hayatından vazgeçti.” Mutfakta çalışan yaşlı aşçılardan biri gözyaşlarını tutamadı. Nermin ise birkaç dakika önce küçümsediği kadının hikâyesini duydukça utançtan gözlerini yerden kaldıramıyordu. Nermin yaklaşmaya çalıştı. “Fatma Hanım, özür dilerim.” Fatma sakin gözlerle ona baktı. “Benden özür dilemen yetmez kızım. Sen, fakir gördüğün herkesten özür dilemelisin.” Emir cebinden alyansını çıkardı. Nermin onun ne yapacağını anlayınca korkuyla, “Emir, lütfen… düğünümüzü bitirme,” dedi. Fakat Emir yüzüğü masanın üzerine bıraktı. “Bir insanın gerçek karakteri güçlülerin yanında değil, kendisinden güçsüz gördüğü insanların karşısında ortaya çıkar,” dedi Emir. “Bugün seni ilk kez gerçekten tanıdım, Nermin.” Nermin’in annesi bile kızını savunamadı. Sessizce başını çevirdi. Düğün salonundaki müzik durduruldu ve yüzlerce davetli, yaşananların ardından şaşkınlık içinde beklemeye başladı. Emir salona çıkarak mikrofonu aldı. “Bugün burada bir düğün olmayacak,” dedi. “Ama annemin yıllarca sakladığı fedakârlığı herkesin önünde onurlandıracağım.” Ardından Fatma’yı salona getirdi. Davetliler ayağa kalktı. Emir annesinin ellerini öptü ve “Bugün gelin değil, hayatımın gerçek kahramanı alkışı hak ediyor,” dedi. Fatma gözyaşları içinde oğluna sarıldı. Yıllarca mutfaklarda sessizce çalışan kadın, hayatında ilk kez zenginliğiyle değil, fedakârlığıyla insanların önünde böylesine büyük bir saygı görüyordu. Nermin kapının yanında tek başına duruyordu. Emir ona son kez baktı. “Seni affetmek annemin hakkı. Ama seninle evlenmemek benim seçimim,” dedi. Nermin hiçbir şey söylemeden salondan ayrıldı. Aylar sonra psikolojik destek almaya başladı, öfkesini ve kibirli davranışlarını değiştirmek için çalıştı; Fatma’dan yeniden özür dilemeyi de ihmal etmedi. Emir ise annesine küçük bir restoran açtı. Kapısına şu sözleri yazdırdı: “Fatma’nın Mutfağı.” Açılış günü annesine sarılıp fısıldadı: “Artık kimse seni küçümseyemeyecek, anne.”