058tnk-Öğretmen Eylül’ün Saçını Kesti… Ama Babasının Kim Olduğunu Bilmiyordu

Babası okulun cam kapısından içeri girdiğinde koridordaki uğultu aniden kesildi. Eylül’ün sınıfını sordu. Görevlinin yüzü gerildi. “Efendim, müdürü çağırayım.” Adam sadece, “Önce kızımı göreceğim,” dedi.

Sınıfın kapısı açıldığında öğretmen hâlâ masanın yanında duruyordu. Eylül babasını görünce yerinden fırladı. “Baba!” diye ağlayarak ona sarıldı. Babası eğildi, kızının kısalmış saçlarına sessizce baktı.

Masadaki kesilmiş saç tutamını gördüğünde öfkesi daha da büyüdü, fakat sesini yükseltmedi. “Bunu siz mi yaptınız?” diye sordu. Öğretmen soğukkanlı görünmeye çalıştı. “Kuralları uyguladım.”

Babası kesilmiş saç tutamını eline aldı. “Bir okul kuralı, bir çocuğun bedenine izinsiz müdahale etme hakkı vermez.” Öğretmen dudaklarını sıktı. “Eylül defalarca uyarılmıştı.”

Eylül gözyaşlarını silerek araya girdi. “Ben kimseye zarar vermedim, baba. Sadece saçımı toplamamı istedi. Sonra makası aldı.” Sınıftaki birkaç öğrenci sessizce başını salladı.

Tam o sırada okul müdürü iki yöneticiyle birlikte sınıfa geldi. Babayı görünce bir an duraksadı. “Sayın Demir…” dedi şaşkınlıkla. Öğretmenin yüzündeki kendinden emin ifade yavaşça kayboldu.

Öğretmen müdüre döndü. “Ben yalnızca disiplin sağlıyordum.” Müdür sertçe karşılık verdi: “Disiplin başka, öğrencinin saçını izinsiz kesmek başka. Böyle bir yetkiniz kesinlikle yok.”

Eylül’ün babası telefonunu masaya koydu. “Üstelik her şey görüntülü aramada kaydedildi.” Öğretmenin yüzü soldu. Öğrenciler birbirlerine baktı. Artık kimse onun anlatacağı bahaneyi merak etmiyordu.

Müdür kaydı izlerken sınıf sessizliğe gömüldü. Makas sesi duyulduğunda müdür başını kaldırdı. “Bu davranışın savunulacak tarafı yok.” Öğretmen titrek bir sesle, “Ben… kontrolümü kaybettim,” diyebildi.

Babası kızının omzuna elini koydu. “Kontrolünü kaybetmeniz, kızımın korkusunu ortadan kaldırmıyor.” Ardından Eylül’e döndü. “Burada utanması gereken kişi sen değilsin. Bunu sakın unutma.”

Eylül ilk kez biraz doğruldu. Gözleri hâlâ yaşlıydı ama sesi daha güçlü çıktı. “Ben sadece özür istemiyorum. Başka bir öğrenciye de bunu yapmamasını istiyorum.”

Bu söz sınıftaki herkesi susturdu. Müdür Eylül’e yaklaştı. “Haklısın. Bugünden itibaren öğretmeniniz görevden uzaklaştırılacak. Olay resmi olarak incelenecek ve aileniz süreç hakkında bilgilendirilecek.”

Öğretmen bir anda panikledi. “Lütfen, yıllardır burada çalışıyorum!” Babası ona baktı. “O zaman yıllardır çocukların size güvenmesinin ne kadar önemli olduğunu herkesten iyi bilmeniz gerekirdi.”

Öğretmen Eylül’e döndü. Gururu tamamen kırılmıştı. “Eylül… yaptığım şey yanlıştı. Senden özür diliyorum.” Eylül birkaç saniye sustu. “Özrünüzü duyuyorum. Ama bugün olanları unutmayacağım.”

Babası kesilmiş saç tutamını dikkatlice Eylül’ün çantasına koydu. “Bunu saklamak ister misin?” Eylül başını salladı. “Evet. Bir gün baktığımda korktuğumu değil, susturulmadığımı hatırlamak istiyorum.”

Sınıftaki öğrencilerden biri alkışlamaya başladı. Ardından diğerleri de katıldı. Eylül şaşkınlıkla arkadaşlarına baktı. Babası gülümsedi. “Görüyorsun,” dedi, “yalnız değilsin.”

Koridorda müdür babaya yaklaşarak sessizce, “Okul yönetim kurulu bugün acil toplantı yapacak,” dedi. Babası cevap verdi: “Ben ayrıcalık istemiyorum. Sadece her çocuk için aynı güvenliği istiyorum.”

Eylül babasının elini tuttu. “Baba, beni başka okula mı götüreceksin?” Babası diz çökerek gözlerinin içine baktı. “Kararı birlikte vereceğiz. Kimse senin adına bir daha karar vermeyecek.”

Eylül derin bir nefes aldı. “Kalmak istiyorum. Korktuğum için gidersem, sanki o kazanmış gibi hissederim.” Babası kızının alnından öptü. “O zaman yanında olacağım.”

Ertesi hafta okul yeni öğrenci güvenliği kurallarını açıkladı. Öğretmenin sözleşmesi soruşturma sonunda feshedildi. Eylül sınıfa yeniden girdiğinde arkadaşları onu alkışlarla karşıladı ve ona sarıldı.

Eylül aynada kısalmış saçlarına baktı, sonra gülümsedi. Babası arkasından, “Hazır mısın?” diye sordu. Eylül kapıyı açtı. “Hazırım baba. Artık kimsenin beni korkutmasına izin vermeyeceğim.”