053tnk-Hastanede Gizlice Uyuşturulduğunu Fark Etti… Ama Asıl Gerçek Annesiyle İlgiliydi

Nermin’in yüzündeki çıplak korku, Leyla’nın şüphesini doğrulamaya yetti. Dr. Emre sessizliği bozamadı, Selin ise kapının yanında donmuş halde, yıllardır saklanan karanlık gerçeğin ağırlığını derinden hissediyordu.

Leyla titreyen ama sertleşen sesiyle, “Annem öldüğünde de aynı ilaçları mı kullandınız?” diye sordu. Nermin bakışlarını kaçırınca, odadaki herkes cevabın o ağır sessizlikte gizlendiğini anladı.

Dr. Emre sonunda başını eğdi. “Ben o zaman burada çalışmıyordum, ama hastane kayıtlarında silinmiş dosyalar gördüm. Nermin Hanım bütün dosyalara yıllardır gizlice erişim sağlamıştı,” dedi.

Nermin bir anda öfkelendi. “Beni suçlayamazsınız!” diye bağırdı. Fakat Selin hemen telefonunu çıkarıp güvenlik kamerası yedeklerinin hastanenin gizli sunucusunda otomatik olarak sürekli saklandığını sakinlikle açıkladı.

Selin, “Bu gece verdiğiniz bütün emirler de kaydedildi,” deyince Nermin’in yüzü bembeyaz oldu. Leyla ilk kez korkusunun yerini soğuk, kontrollü ve sarsılmaz bir kararlılığa bıraktı.

Leyla yatakta doğrulup, “Bana değil, polise anlatacaksın,” dedi. Dr. Emre hemen hastane güvenliğini aradı ve kimsenin bu odadan dışarı çıkmasına kesinlikle izin verilmemesini sertçe emretti.

Nermin panikle kaçmaya çalıştı, ancak koridorda iki güvenlik görevlisi önünü kesti. Elindeki çantayı daha sıkı kavradı; içinden düşen eski gümüş bir anahtar herkesin dikkatini çekti.

Leyla anahtarı hemen tanıdı. Annesinin ölümünden sonra kaybolan aile kasasının anahtarıydı. “Bunu yıllardır sen mi saklıyordun?” diye fısıldadı, gözleri öfke ve derin acıyla sessizce dolarken.

Nermin cevap veremeden Dr. Emre, miras belgelerinin de hastanenin hukuk kasasında tutulduğunu söyledi. Belgelerde Leyla’nın annesinin gerçek vasiyetinin sonradan değiştirildiğine dair çok şüpheli izler vardı.

Gece yarısı savcı ve polis hastaneye geldi. Kamera kayıtları, ilaç listeleri, silinen dosyalar ve vasiyet kopyaları tek tek toplandı; Nermin’in soğukkanlı ve kibirli maskesi tamamen çöktü.

Sorgu sırasında Nermin sonunda itiraf etti. Leyla’yı öldürmek istemediğini, sadece miras imzalanana kadar bilinçsiz tutmayı planladığını söyledi. Annesi konusunda ise sonuna kadar inatla susmayı tercih etti.

Fakat Selin’in bulduğu yıllar öncesine ait arşiv videosu her şeyi değiştirdi. Görüntülerde Nermin’in, Leyla’nın annesinin odasına gece gizlice girip bir doktorla hararetle tartıştığı açıkça görülüyordu.

Leyla videoyu izlerken nefesi kesildi. Nermin’in elinde aynı tip şırınga vardı. “Demek annemin son gecesinde de buradaydın,” dedi, sesi acıyla titrerken giderek daha da sertleşti.

Nermin sonunda çözüldü. “Onu öldürmek istemedim,” diye ağladı. “Sadece vasiyeti değiştirmesini istedim. İlacı fazla verdiler… sonra herkes sustu.” Oda o anda korkunç biçimde buz gibi sessizleşti.

Dr. Emre öne çıktı ve yıllardır saklanan tıbbi raporların eksiksiz bir kopyasını savcıya verdi. Rapor, ölüm nedeninin yanlış kaydedildiğini ve tehlikeli doz aşımının bilerek gizlendiğini gösteriyordu.

Leyla gözyaşlarını yavaşça sildi. “Annemin adını temizleyeceğim. Senin servetin değil, gerçeğin peşindeyim,” dedi. Nermin ilk kez Leyla’nın karşısında gerçekten tamamen güçsüz, yalnız ve savunmasız görünüyordu.

Günler sonra mahkeme, bütün miras işlemlerini durdurdu ve Nermin hakkında ağır suçlamalarla resmi dava açtı. Dr. Emre işbirliği yaptı, Selin ise davanın en önemli tanıklarından biri oldu.

Leyla annesinin mezarını yeniden ziyaret ettiğinde çiçekleri sessizce bıraktı. “Artık kimse seni deli, zayıf ya da suçlu göstermeyecek anne,” diye fısıldadı, gözyaşlarına rağmen dimdik durarak.

Gerçek vasiyet sonunda bulundu: mirasın büyük kısmı Leyla’ya değil, kadın ve çocuklara ücretsiz sağlık hizmeti sağlayacak bir vakfa bırakılmıştı. Leyla tek kuruşuna dokunmamaya kararlı olduğunu açıkladı.

Mahkeme salonundan çıkarken Leyla arkasına hiç bakmadı. Nermin kelepçelerle götürülürken, Leyla annesinin adını taşıyan yeni vakfın tabelasına baktı ve uzun zaman sonra ilk kez huzurla gülümsedi.