051TPL-Binuhusan Niya ng Alak sa Harap ng Lahat—Hindi Niya Alam na Siya Pala ang Bagong Presidente

Napatigil ang buong restaurant habang nakatayo si Elena sa tabi ng mesang binasa ng pulang alak. Hindi makagalaw si Daniel; nanginginig pa rin ang telepono sa kamay niya. Si Sofia naman ay nakatitig sa basag na kristal sa sahig na para bang iyon ang larawan ng biglang pagkawasak ng kanilang kumpiyansa. Dahan-dahang lumapit ang general manager ng hotel at yumuko kay Elena. “Madam President, handa na po ang private board room.” Namutla lalo si Daniel. “Tita Elena… hindi ko alam.” Tumingin sa kanya si Elena, tahimik ngunit matalim. “Hindi mo kailangang malaman kung sino ako para tratuhin akong tao, Daniel.” Napayuko ang ilang bisita. Ang mga kaninang nanonood lamang ay tila biglang nahihiya. Humakbang si Daniel palapit. “Pakinggan mo muna ako.” Sagot ni Elena, “Pinakinggan kita habang pinapahiya mo ako. Ngayon, ikaw naman ang makikinig.”

Lumapit ang dalawang senior executive na halatang kabado. Isa sa kanila ang nag-abot ng isang makapal na folder. “Madam, kumpleto na po ang internal audit.” Kumunot ang noo ni Daniel. “Anong audit?” Binuksan ni Elena ang folder at inilapag ang ilang dokumento sa mesa. “Ito ang dahilan kung bakit ako bumalik ngayong gabi.” Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Daniel nang makita ang mga pirma niya. Tumawa siya nang pilit. “Hindi mo naiintindihan ang mga papeles na ’yan.” Tumitig si Elena sa kanya. “Tatlong shell company. Pekeng supplier contracts. Milyun-milyong pisong inilabas sa grupo at ipinadaan sa mga account na kontrolado mo.” Napasinghap si Sofia. “Daniel, sinabi mong legal lahat!” Lumingon ito sa kanya nang galit. “Tumahimik ka!” Ngunit mariing sinabi ni Elena, “Huwag mo siyang patahimikin. Sa wakas, may nagsisimula nang magsabi ng totoo.”

Umatras si Sofia habang nanginginig ang labi. “Hindi ako kasali sa lahat ng ginawa niya.” Mabilis na lumapit si Daniel at bumulong nang mariin, “Huwag kang magsalita.” Ngunit narinig siya ni Elena. “Takot ka na ba ngayong hindi mo na kontrolado ang kuwento?” Bumaling si Sofia kay Elena at halos maiyak. “May mga dokumentong ipinapapirma niya sa akin. Sabi niya temporary lang at para sa investment.” Sumabog si Daniel. “Sinungaling!” Inilabas ni Sofia ang sariling telepono. “May mga mensahe ako. Lahat.” Tumahimik ang restaurant. Elena extended her hand. “Ibigay mo sa legal team.” Daniel suddenly pleaded, “Tita, pamilya tayo.” Elena answered coldly, “Kanina, sinabi mong kahihiyan ako sa pamilya mo. Ngayon na kailangan mo ako, saka mo naalala ang salitang pamilya?”

Mula sa entrance, dumating ang isang matandang lalaki na kilala ng buong grupo—si Arturo, dating chairman at ama ni Daniel. Pagkakita niya sa basang mukha at damit ni Elena, natigilan siya. “Daniel… ikaw ba ang gumawa nito?” Walang sumagot. Lumapit siya sa anak at mariing nagsabi, “Sagutin mo ako.” Mahinang sabi ni Daniel, “Hindi ko alam na siya ang bagong presidente.” Napapikit si Arturo sa matinding pagkadismaya. “Iyon ang depensa mo?” Tumingin siya sa anak. “Kung ordinaryong babae siya, tama lang na buhusan mo ng alak?” Napayuko si Daniel. Lumapit si Elena kay Arturo. “Kuya, hindi ako bumalik para sirain ang anak mo.” Sagot ni Arturo, “Pero siya mismo ang sumira sa sarili niya.” Napaluha siya bago idagdag, “Kung may kasalanan siya sa kumpanya, huwag mo siyang protektahan dahil pamangkin mo siya.” Elena slowly nodded. “Hindi ko gagawin.”

Dumating ang corporate security kasama ang dalawang abogado. Hindi sila agresibo, ngunit malinaw ang awtoridad nila. Isang abogado ang nagsalita: “Mr. Daniel, suspendido po ang lahat ng access ninyo sa kumpanya habang isinasagawa ang imbestigasyon.” Nagtaas ng boses si Daniel. “Hindi ninyo ako puwedeng tanggalin nang ganito!” Kalmadong sagot ni Elena, “Hindi kita tinatanggal dahil binuhusan mo ako ng alak. Sinuspinde ka dahil may ebidensya ng pandaraya.” Napatingin si Daniel sa paligid at nakita ang mga teleponong nakatutok sa kanya. “Papatayin ninyo ang reputasyon ko!” Elena stepped closer. “Hindi kami ang gumawa niyan. Ikaw.” Nang subukan niyang muling magsalita, itinuro ni Elena ang mga dokumento. “Kung mapatunayan na inosente ka, lalabas iyon. Kung mapatunayan na nagkasala ka, haharapin mo ang bunga. Walang espesyal na apelyido dito.”

Biglang lumapit si Sofia kay Elena at marahang sinabi, “Madam, pasensya na. Natawa ako habang pinapahiya ka niya.” Tiningnan siya ni Elena nang matagal. “Ang pananahimik habang may inaapi ay desisyon din.” Yumuko si Sofia. “Alam ko.” Sagot ni Elena, “Kung gusto mong itama ang mali, sabihin mo ang buong katotohanan sa imbestigasyon. Huwag para iligtas ang sarili mo—kundi dahil iyon ang tama.” Samantala, napaupo si Daniel sa silyang kanina ay itinuring niyang hindi karapat-dapat para kay Elena. “Tita… mawawala sa akin ang lahat.” Huminto si Elena. “Hindi lahat. May pagkakataon ka pang panagutan ang ginawa mo at maging ibang tao.” Daniel looked up with wet eyes. “At kung hindi ko kaya?” Elena answered, “Kung gayon, wala akong kapangyarihang iligtas ka mula sa sarili mo.”

Makalipas ang ilang buwan, napatunayang sangkot si Daniel sa malawak na financial fraud at tuluyang tinanggal sa lahat ng posisyon. Isinauli ang malaking bahagi ng perang nailabas sa kumpanya, at pumayag siyang makipagtulungan sa imbestigasyon kapalit ng patas na proseso sa korte. Si Sofia ay naging pangunahing saksi at umalis sa marangyang buhay na dati niyang ipinagmamalaki. Sa unang annual meeting sa ilalim ng bagong pamunuan, tumayo si Elena sa entablado, dignified at payapa. Pagkatapos ng programa, lumapit sa kanya si Arturo. “Hindi mo ginamit ang kapangyarihan para gumanti.” Ngumiti si Elena. “Kung gumanti ako, magiging katulad lang ako ng mga taong kinamumuhian natin.” Sa likod ng silid, naroon si Daniel, wala nang mamahaling suit, naghihintay bago simulan ang court-mandated community work. Nagtagpo ang kanilang mga mata. “Tita Elena,” sabi niya, “hindi ko hinihingi ang posisyon ko pabalik. Gusto ko lang malaman kung maaari pa akong magsimulang muli.” Elena replied, “Ang respeto ay hindi minamana, Daniel. Pinapatunayan iyon araw-araw.” Yumuko siya. Sa pagkakataong iyon, hindi dahil sa takot o kapangyarihan, kundi dahil sa tunay na pagsisisi.