038tnk-Yaşlı Satıcıyı Aşağıladılar… Ama O Telefonu Çıkarınca Kahkahaları Kesildi

Zhang Weiguo telefonu cebine koyduktan sonra tek kelime etmeden devrilmiş tepsinin yanına eğildi. Ezilmiş jianbing parçalarını toplamaya başladı. Lin Xinyue korkusunu saklamak için yeniden alaycı bir gülüş takındı. “Ne oldu ihtiyar, kimi çağırdın? Sokaktaki arkadaşlarını mı?” dedi. Zhang başını bile kaldırmadan, “Birazdan kendin görürsün.” diye cevap verdi. Chen Yao artık çekim yapmıyordu; telefonu elinde titriyordu. Su Meilin, Lin’in kulağına eğilip, “Bu adam sıradan değil. O telefon benimkinden bile pahalı.” diye fısıldadı. Lin öfkeyle, “Bir telefon gördünüz diye korkmayın!” dedi. Tam o sırada sokağın iki ucunda aynı anda siyah lüks araçların farları belirdi. İnsanlar kenara çekilmeye başladı. Zhang sonunda doğruldu, önlüğündeki tozu silkti ve sakin biçimde, “Size gitmeniz için yeterince zaman vermiştim.” dedi. Lin’in yüzündeki gülümseme ilk kez tamamen kayboldu.

Araçlardan takım elbiseli yöneticiler, restoran sahipleri ve güvenlik görevlileri indi. En öndeki ellili yaşlarında ağırbaşlı bir adam kalabalığı yararak Zhang’ın önüne geldi ve derin biçimde eğildi. “Başkan Zhang, çağrınızı alır almaz geldik.” dedi. Üç kadın donup kaldı. Lin inanamayarak, “Başkan mı? Bu yaşlı satıcı mı?” diye bağırdı. Adam sertçe ona döndü. “Karşındaki kişi, bu bölgedeki restoranların, ticari binaların ve yatırım şirketinin kurucu başkanı Zhang Weiguo.” dedi. Chen’in telefonu elinden düşecek gibi oldu. Su geri çekilip, “Ama… o burada yemek satıyordu.” dedi. Zhang sakin gözlerle ona baktı. “Çünkü bu sokağı satın almadan önce burada yıllarca kendi ellerimle yemek sattım. Nereden geldiğimi unutmamak için ayda bir gece bu tezgâha geri dönerim.” Lin’in dudakları titredi. “Biz bilmiyorduk…” dedi. Zhang’ın cevabı buz gibiydi: “Bir insanın kim olduğunu bilmeden önce ona nasıl davrandığınız, sizin kim olduğunuzu gösterir.”

Lin hemen tavrını değiştirdi. “Başkan Zhang, yanlış anlaşıldı. Biz sadece eğleniyorduk.” Zhang yere saçılmış yemekleri gösterdi. “Bu mu eğlence?” diye sordu. Su aceleyle, “Parasını öderiz. Ne kadar istiyorsanız veririz.” dedi. Zhang cebinden tek kuruş çıkarmadan başını salladı. “Sorun para değil.” Chen utançla, “Videoyu silerim. Kimse görmedi.” diye ekledi. Zhang ona baktı. “Tam tersine. O videoyu silmeyeceksin.” Chen şaşırdı. “Neden?” Zhang’ın sesi sertleşti. “Çünkü az önce yaptığınız her şeyi kendi isteğinizle kaydettiniz. Şimdi herkes gerçeği görecek.” Lin bir adım öne çıkıp, “Bizi tehdit mi ediyorsun?” dedi. Zhang sakince, “Hayır. Sadece yaptığınızın sonucundan kaçmanıza izin vermiyorum.” diye cevap verdi. Arkadaki restoran çalışanlarından biri, “Başkanım, bu kadınlar daha önce de sokak satıcılarını kovdurmaya çalıştı.” deyince Zhang’ın bakışları daha da soğudu.

Zhang yanında duran yöneticiye döndü. “Bu üç kişinin şirketlerimizle olan bütün VIP üyeliklerini, özel davetlerini ve ayrıcalıklarını araştırın.” dedi. Lin’in yüzü bembeyaz oldu. “Bunu yapamazsın! Babam sizin grubunuzun önemli müşterilerinden biri!” diye çıkıştı. Zhang, “O zaman baban da kızının insanlara nasıl davrandığını öğrenir.” dedi. Su panikle, “Lütfen ailelerimizi karıştırmayın.” diye yalvardı. Zhang sertçe karşılık verdi: “Siz bu gece yaşlı bir adamı küçük düşürürken ailesi olup olmadığını düşündünüz mü?” Chen başını eğdi. “Haklısınız.” Lin ise hâlâ direniyordu. “Bir tepsi yemek için hayatımızı mahvedemezsin!” Zhang yere baktı, sonra gözlerini ona çevirdi. “Ben sizin hayatınızı mahvetmeyeceğim. Ama paranızın sizi dokunulmaz yaptığı yalanını bugün bitireceğim.” Yönetici hemen, “Başkanım, görüntüleri güvenli şekilde kayda aldık.” dedi. Zhang başını salladı. “Güzel. Kimse silemeyecek.”

Bir süre sonra Lin’in kibri tamamen çöktü. Gözlerini ezilmiş yiyeceklerden kaçırarak, “Ne yapmamızı istiyorsun?” diye sordu. Zhang hemen cevap vermedi. Sonra boş tepsiyi kaldırıp onun önüne koydu. “Önce dağıttığınız her şeyi kendi ellerinizle temizleyeceksiniz.” Lin şokla, “Ben mi?” dedi. Zhang’ın sesi değişmedi. “Az önce bana ‘hepsini temizle’ diyordun. Şimdi aynı işi birlikte yapacağız.” Su sessizce eğilip yerdeki şişeleri toplamaya başladı. Chen de çantasını kenara bırakıp ona katıldı. Lin birkaç saniye direndi, sonra çevresindeki insanların bakışlarına dayanamayarak topuklu ayakkabılarıyla çömeldi. “Bunu unutmayacağım.” diye mırıldandı. Zhang, “Unutma zaten. Unutursan yine aynı insan olursun.” dedi. Lin kırık bir şişeyi kaldırırken gözleri doldu. “Bizi affedecek misin?” Zhang, “Özür dilemek affedilmek için değil, hatanı kabul etmek için yapılır.” diye cevap verdi.

Temizlik bittikten sonra Zhang onları karşısına aldı. “Şimdi gerçek özrünüzü duymak istiyorum.” dedi. Su başını eğdi. “Sizi aşağılamamalıydım. Yaptığım şey utanç vericiydi.” Chen gözyaşlarını silerek, “İnsanları kameraya alıp küçük düşürmenin eğlenceli olduğunu sanıyordum. Değilmiş.” dedi. Son olarak Lin sustu. Zhang, “Sen ne diyeceksin?” diye sordu. Lin yutkundu. “Güçlü olduğumu sanıyordum. Aslında sadece zalimmişim.” Zhang ilk kez yüzünü biraz yumuşattı. “İşte değişim o cümleyle başlar.” Lin şaşkınlıkla baktı. “Bizi polise vermeyecek misin?” Zhang, “Zararın bedelini ödeyecek, çalışanlardan özür dileyecek ve bir ay boyunca bu sokaktaki ihtiyaç sahiplerine yemek dağıtacaksınız. Kaçarsanız görüntüler ve şikâyetler resmî makamlara gider.” dedi. Üçü de aynı anda, “Kabul ediyoruz.” diye cevap verdi.

Bir ay sonra aynı sokakta bambaşka bir görüntü vardı. Lin, Su ve Chen sade kıyafetlerle Zhang’ın tezgâhının yanında insanlara ücretsiz sıcak yemek dağıtıyordu. Lin yaşlı bir kadına paket uzatıp, “Lütfen dikkatli taşıyın, sıcak.” dedi. Zhang uzaktan onları izledi. Lin yanına gelip, “O gece beni herkesin önünde ezebilirdin. Neden yapmadın?” diye sordu. Zhang gülümsedi. “Çünkü aşağılanmanın acısını biliyorum. Sana aynı acıyı yaşatsaydım senden farkım kalmazdı.” Lin’in gözleri doldu. “Peki şimdi beni affettin mi?” Zhang, “Bugünkü davranışların dünün özründen daha değerlidir.” dedi. Tam o sırada küçük kalabalık alkışlamaya başladı. Zhang tezgâhın başına geçip yeni bir jianbing hazırlarken Lin sessizce, “Başkan Zhang… size bir tabak hazırlayayım mı?” diye sordu. Zhang hafifçe güldü. “Bu kez önce tadına bak. Ama yere tükürmek yok.” Lin utançla gülümsedi. “Asla.” O gece üç kadın ilk kez servetleriyle değil, değişimleriyle insanların saygısını kazandı; Zhang ise sessizce işine dönerken tek bir cümle söyledi: “Gerçek güç, insanları korkutmak değil; onları insan gibi görebilmektir.”