030tnk-İki Çocuk Düğünü Bastı: “Onunla Evlenmeyin!” Kerem’in Yüzü Bir Anda Değişti!

Mert’in sözleri, salonun ağır sessizliğini bir bıçak gibi kesti. Viktorya’nın yüzü bir anda bembeyaz oldu. Tabutun yanında bekleyen görevliler ne yapacaklarını bilemeden oldukları yerde kaldılar. Mert ise annesinin kolunu kararlı bir hareketle kendinden uzaklaştırarak Elif’in yanına döndü. “Hiç kimse bu tabuta yaklaşmayacak!” diye haykırdı. Viktorya oğluna bir şey söylemek istedi ama dudaklarından tek bir kelime bile çıkmadı. Salondaki insanlar birbirlerine bakarken fısıltılar giderek çoğaldı. Görevliler sonunda birkaç adım geri çekildi. Mert, titreyen ellerini Elif’in boynuna götürdü. Parmaklarıyla nabzını hissetmeye çalışıyordu. Tam o sırada Viktorya paniğe kapılarak oğlunun üzerine doğru atıldı. “Hayır! Sakın yapma!” Kadının çığlığı salondaki herkesi susturdu. Mert başını ağır ağır kaldırıp annesine baktı. “Neden bu kadar korktun?” Viktorya cevap vermek yerine gözlerini kaçırdı. Tam o sırada salonun girişinde bekleyen yaşlı aile doktoru kalabalığı yararak hızla yanlarına geldi. Kimse ne olduğunu anlayamadan doktor Elif’in durumunu kontrol etmeye başladı. Geçen birkaç saniye Mert’e saatler kadar uzun geldi. Doktor sonunda başını kaldırdı. “Çok zayıf… ama hâlâ bir nabız hissediyorum.” Mert’in bacakları bir anda güçsüzleşti. Neredeyse yere yığılacaktı. Viktorya ise birkaç adım geriye sendeledi. Salondan yükselen şaşkınlık çığlıkları birbirine karıştı. Mert, Elif’in elini iki avucunun arasına aldı. “Dayan Elif. Seni burada bırakmayacağım.” Kısa süre içinde sağlık ekipleri olay yerine ulaştı. Elif hemen ambulansa taşındı. Viktorya ise kimsenin dikkatini çekmeden salonun kapısına doğru ilerlemeye başladı. Fakat tam kapıdan çıkmak üzereyken arkasında Mert’in sert sesi duyuldu. “Anne… sakın bir adım daha atma.” Viktorya olduğu yerde kaldı. Mert’in yüzündeki acı artık yerini bambaşka bir ifadeye bırakmıştı. Gözlerinde yalnızca yas yoktu. Annesinin sakladığı gerçeği ortaya çıkarmaya kararlı bir insanın bakışları vardı. Elif özel hastaneye götürüldüğünde doktorlar ilk incelemelerin sonuçlarını açıkladı. Genç kadın, normal dozun çok üzerinde verilen güçlü sakinleştiricilerin etkisiyle ölüm görüntüsü veren derin bir bilinçsizlik hâline sokulmuştu. Bu açıklama Mert’in içindeki şüpheleri daha da büyüttü. Kısa süre sonra polis de hastaneye geldi. Mert, annesine dönerek doğrudan sordu: “Elif’e bunu kim yaptı?” Viktorya yine sessiz kaldı. Ancak polislerin olay gecesine ait güvenlik kameralarını inceleyeceğini söylemesiyle kadının elleri titremeye başladı. Kamera görüntülerinde önemli bir ayrıntı ortaya çıktı. Viktorya, olaydan bir gece önce Elif’in odasına girmişti. Bir süre sonra ise elinde doktor çantasını andıran büyük bir çanta bulunan, kimliği henüz belirlenemeyen bir adam aynı koridorda görülmüştü. Mert görüntüleri izlerken gözleri doldu. Annesine dönüp güçlükle konuştu: “Bunu neden yaptın? Onu neden öldürmek istedin?” Viktorya’nın direnci sonunda kırıldı. “Onu öldürmek istemedim,” diye fısıldadı. “Sadece bir süre herkesin gözünden uzak kalmasını istedim.” Fakat gerçek, bundan çok daha karanlıktı. Elif, son günlerde aile şirketinin hesaplarını incelemiş ve Viktorya’nın yıllar boyunca şirketten gizlice para çektiğini fark etmişti. Üstelik elinde bu işlemleri kanıtlayan belgeler vardı. Elif’in ertesi sabah bu belgeleri Mert’e göstereceğini öğrenen Viktorya paniğe kapılmıştı. Bu yüzden sahte bir ölüm raporu hazırlanmasını sağlamış ve Elif’in bilincini bastıracak ilaçların verilmesi için aile doktorundan yardım almıştı. Planı basitti. Herkes Elif’in öldüğüne inanacak, cenaze tamamlandıktan sonra ise ceset başka bir yere götürülecekti. Mert, annesinin anlattıklarını duydukça yüzündeki acı daha da derinleşti. “Ben karımı kaybettiğimi düşünüp yıkılırken… sen yanımda duruyordun.” Viktorya başını yere eğdi. Artık kendisini savunabileceği hiçbir söz kalmamıştı. Saatler sonra hastanede beklenmedik bir gelişme yaşandı. Elif’in parmakları hafifçe kıpırdadı. Mert hemen yatağının yanına koştu. Bir süre sonra Elif göz kapaklarını güçlükle araladı. Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı. “Mert…” “Buradayım.” Elif birkaç saniye nefesini toparlamaya çalıştı. “Annenin ne yaptığını biliyorum.” Mert onun elini dudaklarına götürdü. “Artık güvendesin.” Elif’in gözlerinden yaşlar süzüldü. “Belgeler… çalışma odamda. Hepsini oraya sakladım.” Mert o anda her şeyin sonuna kadar ortaya çıkacağını anladı. Polisler çalışma odasında yaptıkları aramada belgeleri buldu. Gizli banka hesapları, para transferleri, tehdit içerikli mesajlar ve ödeme kayıtları Viktorya’nın yıllardır yürüttüğü gizli düzeni gözler önüne seriyordu. Olayın içinde bulunan doktor da kısa süre içinde gözaltına alındı. Viktorya kelepçelenerek götürülürken son kez oğluna baktı. “Ben bunların hepsini ailemizi korumak için yaptım.” Mert annesinin gözlerinin içine baktı. “Aile, sevdiklerini korur. Onları canlıyken tabuta koymaya çalışmaz.” Viktorya hiçbir şey söylemeden başını eğdi. Aradan aylar geçti. Elif sağlığına tamamen kavuştu. Mert şirketin yönetim yapısını değiştirdi ve yıllar boyunca kaybolan paraların peşine düşerek hukuki süreci başlattı. Ailenin yıllardır gizlenen hesapları, yapılan usulsüzlükler ve saklanan gerçekler birer birer ortaya çıktı. Bir akşam Mert ile Elif birlikte yürürken bir mezarlığın önünde durdular. Elif, Mert’in elini sıkıca tuttu. “Eğer o gün beni fark etmeseydin… bugün burada olmazdım.” Mert hiçbir şey söylemeden ona sarıldı. İkisi bir süre sessizce yan yana durdu. O gün yaşanan korkunç olay geride kalmıştı. Ama Mert için bir gerçek sonsuza kadar değişmeyecekti: Bazen bir insanın hayatını kurtaran şey, yalnızca sevgi değil… herkesin ölüm sandığı anda gerçeğin peşinden gitme cesaretidir.